MVR op het hoofdkantoor

“Hoe was het bezoek aan het hoofdkwartier?” vraag ik. Manfred geeft een humoristisch verslag; ik leer veel interessante dingen. Ludendorff maakte een bijzonder sterke indruk op hem met zijn bondige, zakelijke manier van doen. “Hij is geen man voor een praatje; hij gaat er helemaal voor,” zegt Manfred. Zo niet Hindenburg, aan wiens rechterzijde Manfred zat tijdens het diner. Hij vroeg op zijn goedmoedige, joviale manier: “Nou, vertel eens, Richthofen, was jij ook een cadet?” – Manfred vertelde hem dat hij zijn militaire carrière was begonnen in de 2e Compagnie in Wahlstatt in salon zes. Hindenburg antwoordde: “Nou, zie je, ik begon ook in salon zes.” Over het geheel genomen denk ik dat Manfred blij was toen hij het Grote Hoofdkwartier weer achter zich had. Voor hem, de beëdigde frontsoldaat, waren recepties zoals die waartoe hij op 1 mei werd bevolen geen duel van opbouw. Hij was geen vriend van beleefdheden en (zoals hij met een koddige zucht opmerkte) “totaal ongeschikt voor de functie van vleugeladjudant”. Hij verlangde naar het gebrul van de propellers, het gelach van de machinegeweren, het strakke maar frisse leven met zijn kameraden daarbuiten in de barakken en tenten. Hij wilde elke dag opnieuw veroveren, ten koste van zijn leven. Dat lag in zijn aard.”