Ik moest er bijna aan geloven

“Lieve mama!

De post gaat zo weg; ik wil nog snel een groet aan jou meesturen. De afgelopen dagen heb ik weer veel meegemaakt. Ik had het bijna moeten geloven, maar ik had weer geluk. Ik was op patrouille en was net van mijn uitstekende Charger afgestapt, toen een granaat ongeveer vijf stappen van mij insloeg en op het zadel van mijn paard ontplofte. Behalve deze bleven er nog drie andere paarden dood achter. Mijn zadel en alles wat je zo nodig hebt en wat ik in mijn zadeltassen had, is natuurlijk in kleine stukjes gescheurd. Een splinter scheurde mijn mantel, verder is er niets met me gebeurd. Ik was net een brief van tante Friedel aan het lezen; het bijbehorende pakketje had ik nog niet geopend, maar in mijn zadeltas gestopt – het was tot een vormeloze massa verpletterd. Antithesis had ik ook bij me; hij heeft een kleine splinter in zijn kiezen gekregen – niet erg.”