MvR acht jaar oud

“Toen hij acht jaar oud was, klom hij in de grootste appelbomen van het landgoed, waar bijna niemand bij kon. Maar dan liet hij zich niet vanaf de stam naar beneden zakken, maar vanaf de buitenkant op de takken, die hij met de grootste behendigheid vastgreep. Mijn ouders keken vaak hoe hij dat deed, maar hadden nooit het gevoel dat hem iets kon overkomen, zo zeker waren al zijn bewegingen. Mijn moeder was nooit bezorgd over ons jongens. Ze was van mening dat kinderen alleen echt vaardig konden worden en alle gevaren aankonden als ze alle denkbare fysieke bewegingsvrijheid kregen. Alleen dan zouden ze zo goed mogelijk kunnen inschatten wat ze zichzelf konden toevertrouwen. Natuurlijk is dit niet altijd zonder incidenten verlopen, maar er is nog nooit iets ernstigs gebeurd.”