MvR schrijft zijn moeder

“…Manfred vraagt in elke brief naar hem, met grote broederlijke bezorgdheid. Côtes, 27 maart 1915: “Lieve mama! Ik heb al een maand geen nieuws van Lothar gehad. Zijn K-D is gevangen genomen en heeft grote verliezen geleden. Hugo Freier is gesneuveld bij de 4th Dragoons. Hij was een goede vriend van me. In het cadettenkorps zaten we vanaf sexta in dezelfde klas. Het gebeurt altijd dat de aardige mensen het eerst sterven en sneuvelen. Maar ‘onkruid gaat niet dood’. Na dit gezegde denk je waarschijnlijk, nou, dan is Manfred onsterfelijk. – Zo voel ik me ook, na alles wat ik heb meegemaakt. Zoveel fatsoenlijke mensen vielen om me heen, alleen ik werd op wonderbaarlijke wijze gespaard voor de vijandelijke kogels.“…”