” Plotseling ontstond er grote opwinding in het veldhospitaal 61 {76} in Kortrijk. Een verpleger stormde de zaal binnen: ‘Zuster, Richthofen is gewond, hij is in het hoofd geschoten en is zojuist (aan ons) toegewezen voor opname! Ik werd bleek. Mijn God! In het hoofd geschoten! Mijn pati\u00ebnten hieven hun hoofd op: \u2018Zuster, dat kan niet waar zijn!\u2019 Ik zag tranen. Iedereen was geschokt. Ik kon mezelf alleen maar troosten met: \u2018Misschien is het niet zo erg als we denken, laten we het beste hopen.\u2019 Mijn hart werd warm. Iedereen hield zoveel van die dappere man, maar niemand van ons kende hem persoonlijk. We hadden hem alleen van een afstand kunnen leren kennen.<\/p>\n\n\n\n
De auto kwam maar niet; het was al half twee. De artsen stonden allemaal te wachten in hun witte jassen. Voor de poort stond de chirurg-consulent, de directeur van het oorlogshospitaal die geen medische functie had in het veldhospitaal, en mijn Rode Kruis-afgevaardigde, graaf P\u00fcckler-Limburg, die zei dat hij Richthofen moest zien omdat hij dicht bij hem stond. Hij kreeg onmiddellijk zijn marsorders. Eindelijk kwam de auto aan. De gewonde man werd naar de operatiekamer gebracht. Rond 3 uur werd hij eindelijk in bed gelegd. Mijn vraag aan de medische officier \u2013 \u2018Is het gevaarlijk?\u2019 \u2013 werd beantwoord met \u2018Nee, godzijdank niet!\u2019 De kamer werd verduisterd en ik bleef achter om voor de pati\u00ebnt te zorgen, die nog onder narcose was. Een fris, zacht gezicht keek me aan vanachter het grote hoofdverband. Plotseling riep hij: \u2018Ik moet overgeven!\u2019 Het gebeurde opnieuw. Hij werd boos, het leek hem hoofdpijn te bezorgen. Ik stond nog steeds naast zijn bed. Zijn standvastige, blauwe ogen rustten onderzoekend op mijn gezicht. Ik knikte naar hem: \u2018Nou, Herr Rittmeister, misschien moet u maar eens proberen te slapen.\u2019 Hij sloot gehoorzaam zijn ogen. Ik hoorde voetstappen buiten de deur, die gedempt werden door het tapijt en plotseling stopten. Ik stapte naar buiten en schrok. Zeven of acht heren stonden daar en een van hen vroeg: \u2018Zuster, ligt Rittmeister von Richthofen hier?\u2019 ‘Ja.\u2018 \u2014 ‘Mogen we hem zien?\u2019 ‘Nee, dat is onmogelijk \u2014 hooguit \u00e9\u00e9n persoon, hij is net wakker geworden uit de narcose.’ Mijn blik viel op een delicaat, smal, bleek gezicht met de Pour le M\u00e9rite om zijn nek. De anderen zeiden: \u2018Nou dan, Wolff, ga jij maar!\u2019 We gingen voorzichtig naar binnen. Ik riep zachtjes: \u2018Herr Rittmeister\u2019. Hij opende zijn ogen, zijn blik viel op W\u00f6lffchen, maar toen sloot hij zijn ogen weer. W\u00f6lffchen streelde zachtjes zijn hand en ging weg. Ik moest terug naar beneden naar mijn 38 ernstig gewonde mannen die vol spanning op nieuws wachtten. Franz, de verpleger, nam mijn plaats boven over. Beneden werd ik overspoeld met vragen: ‘Zuster, zeg alstublieft tegen de Rittmeister dat hij moet stoppen met vliegen. We zijn zo bang voor hem. Hij moet zijn kennis doorgeven aan studenten, zodat hij bij ons kan blijven. Wij, de ernstig gewonden, vragen hem dit te doen en wensen hem een spoedig herstel!’<\/p>\n\n\n\n
Na anderhalf uur hard werken ging ik naar boven om te kijken hoe het met mijn pati\u00ebnt ging. Hij was wakker. Ik moest op zijn bed gaan zitten en hij vertelde op humoristische wijze over zijn recente verwonding en landing en hoe hij maar bleef roepen: \u2018Thistle, thistle!\u2019. Hij noemde de ervaring \u2018heel interessant\u2019. Ik moet echter zeggen dat mijn hart oncontroleerbaar bonkte toen hij vertelde hoe hij plotseling niets meer kon horen of zien. Het idee om 3500 meter boven de grond te hangen, met een helder hoofd, alles in orde, maar met alleen duisternis voor je ogen, niets dan de diepste zwartheid, zou bijna iedereen gek kunnen maken. Maar Richthofen was iets bijzonders, begiftigd met fantastische energie; hij was de meester van zichzelf en zijn machine. {Ik wist precies waar hij zijn noodlanding had gemaakt, omdat ik daar in 1916 acht maanden lang in een veldhospitaal had gewerkt. Richthofen vertelde er met veel plezier over.}<\/p>\n\n\n\n
Ik gaf de verzoeken van mijn gewonden door. Hij glimlachte subtiel en zei: ‘Doe mijn groeten aan uw pati\u00ebnten. Ik dank hen, maar je kennis kun je alleen aan de Engelsen laten zien.’ Ondertussen had Franz mijn opdracht uitgevoerd en een enorme armvol bloemen meegebracht. Ik vroeg: \u2018Herr Rittmeister, houdt u van bloemen?\u2019 \u2013 \u2018Heel erg, zuster!\u2019 Hij drukte zijn warme gezicht in de koele bloemen.<\/p>\n\n\n\n
Al snel arriveerden de legerarts en de raadgevend chirurg. De raadgevend chirurg ging zitten en stelde vragen, die Richthofen voortdurend beantwoordde met \u2018Ja, meneer\u2019 en ‘Als ik niet moest overgeven!’ Ik werd boos. Ik merkte dat de pati\u00ebnt het erg moeilijk vond om te praten. Maar artsen kunnen net zo onwetend zijn als andere mensen. Als ze eenmaal in het gezelschap van beroemde mensen zijn, moeten ze gewoon met hen praten, ongeacht hun huidige toestand. Uiteindelijk vertrokken ze met het voorschrift: \u2018Injecteer ’s nachts 0,01 morfine.\u2019 Ik moet een behoorlijk somber gezicht hebben getrokken, want Richthofen vroeg: ‘Zuster, wie wilt u opeten?’ ‘De vervelende vraagsteller, Herr Rittmeister. Ik merkte heel goed hoe moeilijk het voor u was om te antwoorden.\u2018 ‘Ja, zuster,\u2019 zei hij met een subtiele glimlach. De pati\u00ebnt heeft geen koorts meer. Dat is geweldig.<\/p>\n\n\n\n
Omdat we op het punt stonden om te gaan eten, vroeg ik wat mijn pati\u00ebnt wilde. \u2018Meelsoep.\u2019 Ik bestelde het in de keuken. De kok was geschokt. ‘Maar zuster, wil de Rittmeister gewone bloemsoep eten?\u2018 \u2014 ‘Ja, ja, Blume, ga nu maar!\u2019 Hij moest er snel aan wennen, want Richthofen was dol op bloemsoep.<\/p>\n\n\n\n
Ik deelde de extra wacht met Franz, de verpleger, omdat er geen bel was ge\u00efnstalleerd. Zoals altijd kwamen de Engelse bommenwerpers ’s nachts. Het was een prachtige, maanverlichte nacht. Het rammelde en knalde in alle hoeken. Het was zo heftig dat je het gevoel had dat ze achter Richthofen aan zaten. Ik zei dit ook, wat de pati\u00ebnt leuk vond. Toen er plotseling een bom in de buurt insloeg, zei hij: \u2018Dat zijn pas bommen!\u2019 Hij vertelde me op grappige wijze hoe de Engelsen naar zijn luchtmachtbasis in Douai waren gekomen, zijn vliegtuig aan stukken hadden gebombardeerd en hoe hij daar met een lang gezicht had gestaan, maar hoe hij zich de volgende nacht had gewroken.”<\/p>\n","protected":false},"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","event-type":[239],"source-language":[227],"source-id-tax":[536],"class_list":["post-17883","event","type-event","status-publish","hentry","event-type-testimonial-nl","source-language-engels","source-id-tax-kate-and-the-red-baron","entry","no-media"],"yoast_head":"\n