“Een onweersvlucht Onze activiteiten bij Verdun in de zomer van 1916 werden verstoord door veelvuldig onweer. Niets is onaangenamer voor een piloot dan door een onweersbui te moeten vliegen. Tijdens de Slag aan de Somme landde bijvoorbeeld een heel Engels squadron achter onze linies omdat het in een onweersbui terecht was gekomen. Ze werden gevangen genomen. Ik had nog nooit geprobeerd door een onweersbui te vliegen en kon de drang om het te proberen niet weerstaan. Er hing de hele dag een echte onweerssfeer in de lucht. Ik was van mijn vliegveld in Mont naar het nabijgelegen Metz gevlogen om daar wat dingen te doen. Tijdens mijn vlucht naar huis gebeurde het volgende: Ik was op het vliegveld in Metz en wilde terugkeren naar mijn vliegveld. Toen ik mijn vliegtuig uit de hangar haalde, werden de eerste tekenen van een naderend onweer voelbaar. De wind rimpelde het zand en een pikzwarte muur naderde vanuit het noorden. Oude, ervaren piloten raadden me sterk af om te vliegen. Maar ik had vast beloofd om te komen, en het zou eng zijn geweest als ik was weggebleven vanwege een stom onweer [77]. Dus ik gaf gas en ging ervoor! Het begon meteen bij de start te regenen. Ik moest mijn bril weggooien om \u00fcberhaupt iets te kunnen zien. Het erge was dat ik over de Moezel moest, door de dalen waar het onweerde. Ik dacht bij mezelf: \u201cGa je gang, het komt wel goed,\u201d en kwam steeds dichter bij de zwarte wolk die tot aan de grond reikte. Ik vloog zo laag mogelijk. Soms moest ik over huizen en bomenrijen heen. Ik wist allang niet meer waar ik was. De storm greep mijn machine vast als een stuk papier en dreef hem vooruit. Mijn hart zakte een beetje dieper. Ik kon niet meer in de bergen landen, dus ik moest me vasthouden. Om me heen was het zwart, onder me bogen de bomen in de storm. Plotseling was er een beboste hoogte voor me. Ik moest erheen vliegen, mijn goede albatros haalde het en trok me eroverheen. Ik kon alleen maar rechtdoor vliegen; elk obstakel dat kwam moest genomen worden. Het was een pure springwedstrijd over bomen, dorpen, vooral kerktorens en schoorstenen, want ik kon hooguit vijf meter hoog vliegen om \u00fcberhaupt iets te zien in de zwarte donderwolk. Overal om me heen flitste de bliksem. Ik wist toen nog niet dat de bliksem het [78]vliegtuig niet kon raken. Ik dacht dat ik een zekere dood tegemoet ging, want de storm zou me bij de eerstvolgende gelegenheid in een dorp of een bos gooien. Als de motor was gestopt, was ik er geweest. Plotseling zag ik een heldere stip aan de horizon voor me. De storm hield daar op; als ik dit punt zou bereiken, was ik gered. Ik verzamelde alle energie die een jonge, roekeloze persoon kan opbrengen en ging erheen. Plotseling, alsof ik weggerukt werd, was ik uit de stormwolk, nog steeds vliegend in de stromende regen, maar met een veilig gevoel. Nog steeds in de stromende regen landde ik in mijn thuishaven, waar alles al op me stond te wachten, want het nieuws uit Metz was al binnengekomen dat ik in een onweerswolk was verdwenen op weg daarheen. Ik zal nooit meer door onweer vliegen, tenzij mijn thuisland dat van me eist. Alles is mooi in het geheugen, dus er waren ook mooie momenten die ik niet zou willen missen in mijn leven als vliegenier.”<\/p>\n","protected":false},"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","event-type":[235],"source-language":[258],"source-id-tax":[292],"class_list":["post-13991","event","type-event","status-publish","hentry","event-type-general-event-nl","source-language-duits","source-id-tax-der-rote-kampfflieger-von-rittmeister-manfred-freiherrn-von-richthofen-1917-351-000-400-000-verlag-ullstein-co-berlin-wien-nl","entry","no-media"],"yoast_head":"\n