“Majoor Hawker, ik was het meest trots toen ik op een mooie dag hoorde dat de Engelsman die ik op 23 november 1916 had neergeschoten de Britse Immelmann was. Te oordelen naar de luchtgevechten had ik kunnen raden dat het een geweldige kerel was tegen wie ik het opnam. Op een mooie dag vloog ik weer rond op jacht en keek naar drie Engelsen die niets anders te doen leken te hebben dan jagen. Ik merkte hoe ze met me flirtten en omdat ik zin had in een gevecht, ging ik erin mee. Ik was lager dan de Engelsman, dus ik moest wachten tot de broeder me naar beneden duwde. Het duurde niet lang voordat hij omhoog kwam zeilen en me van achteren probeerde te grijpen. Na de eerste vijf schoten moest de klant weer stoppen omdat ik al in een scherpe bocht naar links zat. De Engelsman probeerde achter mij te komen, terwijl ik achter de Engelsman probeerde te komen. Dus draaiden we allebei als gekken rond met de motor vol gas op een hoogte van drieduizend vijfhonderd meter. Eerst twintig keer rond naar links, toen dertig keer rond naar rechts, terwijl we allebei boven en [104]achter de ander probeerden te komen. Ik realiseerde me al snel dat ik niet met een beginneling te maken had, want hij zou het niet in zijn hoofd halen om het gevecht af te breken. Hij had een zeer wendbare kist, maar de mijne klom beter en dus slaagde ik erin om boven en achter de Engelsman te komen. Nadat we tweeduizend meter waren afgedaald zonder resultaat te boeken, moet mijn tegenstander hebben beseft dat het nu tijd was om uit de weg te gaan, want de wind, die mij gunstig gezind was, dreef ons steeds dichter naar onze posities totdat ik uiteindelijk bijna boven Bapaume was aangekomen, ongeveer een kilometer achter ons front. De brutale kerel had nu de brutaliteit om naar me te zwaaien, toen we al duizend meter boven de grond waren, alsof hij wilde zeggen: \u201cNou, nou, hoe gaat het?\u201d De cirkels die we om elkaar heen maakten waren zo strak dat ik schatte dat ze niet verder waren dan tachtig tot honderd meter. Ik had tijd om naar mijn tegenstander te kijken. Ik tuurde verticaal in zijn lichaam en kon elke beweging van zijn hoofd waarnemen. Als hij zijn pet niet op had gehad, had ik kunnen zien wat voor gezicht hij trok. Gaandeweg werd het zelfs de goede sportman een beetje te bont en moest hij uiteindelijk beslissen of hij bij ons wilde landen [105] of terug wilde vliegen naar zijn lijnen. Natuurlijk probeerde hij het laatste, nadat hij tevergeefs had geprobeerd me te ontwijken met een paar loopings en dergelijke grappen. Mijn eerste blauwe bonen vlogen hem om de oren, want tot dan toe had niemand een schot kunnen lossen. Op honderd meter hoogte probeerde hij naar voren te vluchten door te zigzaggen, waarbij het voor de waarnemer notoir moeilijk is om te schieten. Dit was het moment voor mij. Ik volgde hem op een hoogte van vijftig tot dertig meter en vuurde onophoudelijk. Dus de Engelsman moest vallen. Een storing in het geweer beroofde me bijna van mijn succes. De vijand viel met een hoofdschot, ongeveer vijftig meter achter onze linie. Zijn machinegeweer ging de grond in en siert nu de ingang boven mijn voordeur.”<\/p>\n","protected":false},"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","event-type":[231],"source-language":[258],"source-id-tax":[292],"class_list":["post-13859","event","type-event","status-publish","hentry","event-type-air-combat-nl-2","source-language-duits","source-id-tax-der-rote-kampfflieger-von-rittmeister-manfred-freiherrn-von-richthofen-1917-351-000-400-000-verlag-ullstein-co-berlin-wien-nl","entry","no-media"],"yoast_head":"\n