“Op de 25e arriveerde Lother, geheel onverwacht… …We verliezen onszelf in oude tijden en alles is weer vriendelijk en helder. Manfred schoot eens vijf eenden dood in een blinde jacht – ze zwommen op de Weistritz. Maar het waren maar tamme eenden. Maar hij kreeg geen straf omdat hij meteen de waarheid vertelde. En een andere keer, toen we door het bos wandelden, stond Manfred plotseling op een loopbrug over zwart water. Hij zei tegen Lothar, alsof het vanzelfsprekend was: \u201cKijk uit, jij, ik ga in het water vallen.\u201d Meteen daarna verdween hij in de werkelijk pikzwarte vloed. \u201cDat was goed schrikken, weet je nog?\u201d herinnert Lothar zich, hij lacht zo hard dat de gloed van zijn sigaret begint te dansen; het is al schemerig in de kamer. \u201cNatuurlijk,\u201d zegt hij, \u201cgingen we naar de molen omdat hij niet lekker rook.\u201d \u201cJa, ja, hij moest in bad, met veel zeep.\u201d “En dan de reis naar huis. Een reis van een uur terug – en Manfred had niets anders aan zijn lijf dan het hemd dat de molenaarsvrouw had geleend en de jas van de cadet eroverheen, en hij was blootsvoets.” \u201cHij werd er niet eens verkouden van.\u201d Ik wil altijd zo met Lothar zitten praten, maar morgen moet hij weer weg. Maar deze dag is nog steeds van ons, en soms hebben we tot diep in de nacht gekletst. “Ooit wilden we jullie, Ilse en ik, eens echt op de proef stellen wat moed betreft. Er ging een gerucht dat ik ooit iemand had opgehangen aan de vloer van ons huis en dat het nu spookte, weet je nog, Lother?” “Het was zo leuk en eng voor ons jongens. s Nachts schuifelde en rommelde er boven op de vloer en hoorde je gekreun – dat zeiden de huishoudsters…” \u201cManfred wilde dit spookgebeuren heel graag meemaken, dus lieten we jouw bed, Lothar, en dat van Manfred naar de plek dragen…\u201d \u201cWe hadden een grote stok meegenomen naar bed; Manfred zei dat hij het spook naar huis wilde aansteken.\u201d \u201cHet spook – dat waren wij, Ilse en ik, we waren stilletjes naar boven geslopen en hadden kastanjes over de vloerplank gerold.\u201d “Ik hoorde het als eerste, ik was wijdbeens van opwinding. ‘Manfred’ riep ik, ‘Manfred! Hij sliep vast. Uiteindelijk werd hij wakker en hoorde ik hem rechtop gaan zitten in bed.” “De rest kan ik beter vertellen, want het ging ons om de huid. Hij kwam in \u00e9\u00e9n sprong uit bed en rende met een zwaaiende knuppel op ons af. Ik moest snel het licht aandoen, anders waren we geslagen.” \u201cManfred was toen veertien.\u201d \u201cNee, dertien.\u201d Lothar lacht hartelijk. De volgende dag bracht ik hem terug naar het spoor…”<\/p>\n","protected":false},"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","event-type":[232],"source-language":[258],"source-id-tax":[321],"class_list":["post-13481","event","type-event","status-publish","hentry","event-type-anecdote-nl","source-language-duits","source-id-tax-die-erinnerungen-der-mutter-des-roten-kampffliegers-kunigunde-freifrau-von-richthofen-im-verlag-ullstein-berlin-1937-nl","entry","no-media"],"yoast_head":"\n