\u201cGewetensvol als zijn voorganger kwam zijn knaap, de goede Menzke, hier vroeg in de ochtend om zes uur aan. Op mijn verbaasde vraag waarom hij al terugkwam, antwoordde hij: \u201cHet beviel ons niet bij de Oostenrijkers.\u201d Geamuseerd door deze categorische weigering ging ik op onderzoek uit en kwam te weten dat sigaretten- en bagageproblemen de goede man tot deze conclusie hadden gebracht. De situatie is waarschijnlijk anders voor Manfred; het wordt steeds moeilijker voor hem om zich los te maken van het front en zijn squadron, hij heeft er heimwee naar. Ik kon me voorstellen dat de steeds toenemende berichten over de numerieke superioriteit van de Engelsen in de lucht Manfred verantwoordelijk hadden gemaakt en de echte reden waren waarom hij zijn ontspannende en interessante reis naar Turkije in Wenen onderbrak. Hij zou zichzelf nooit rust gunnen zolang de Duitse stellingen nog steeds overschaduwd werden door vijandelijke vliegtuigsquadrons. Terwijl Menzke in de keuken van een stevig ontbijt genoot, vertelde hij de meisjes, die er altijd van genoten door hem vermaakt te worden, verhalen van het front en over zijn cavaleriekapitein. De twee hadden waarschijnlijk samen veel meegemaakt, waaronder veel jachtavonturen, zittend op zwijnen op maanverlichte nachten in vijandelijk gebied, in het winterse bos. Een zwarte grendel schoot uit het struikgewas – een vuurstraal en een knal – de sneeuw stofte van de bomen en de zwarte man werd met een plof in de struiken geworpen. \u201cDe cavaleriekapitein mist nooit, zoiets bestaat niet,\u201d zegt Menzke, terwijl hij met de achterkant van zijn mes op de rand van het bord slaat om zijn punt te benadrukken. \u201cHij is de zuiverste scherpschutter.\u201d En dan, met een levendigheid die een zeldzaamheid is in zijn zware boerse manier van doen, vertelt hij hoe hij eens een dozijn flessen moest spietsen op stokken aan de parkmuur in de rustvertrekken, die de cavaleriekapitein vervolgens snel achter elkaar met zijn pistool afschoot, op een afstand van dertig tot veertig meter, zonder ook maar \u00e9\u00e9n fles te missen. \u201cEr zal geen andere cavaleriekapitein zijn zoals de mijne,\u201d benadrukt Menzke nogmaals. \u201cHij drinkt niet, hij rookt niet. Hij zei eens tegen me: \u201cMenzke, rook niet zoveel, daar word je alleen maar oud en krombenig van.\u201d En hij had gelijk, nietwaar?\u201d De meisjes vonden dit nieuws niet erg interessant, ze wilden horen over spannende luchtgevechten; maar Menzke liet zich nooit van zijn doel afbrengen. \u201cWeet je,\u201d zei hij kauwend, \u201dvroeger, toen we nog in Rusland waren, was het leuker, met de patrouilles en zo. Ik hield gewoon niet van water sjouwen.\u201d – Waarom, vragen de giechelende stemmen. – Menzke: \u201cDe cavaleriekapitein wil altijd baden, minstens \u00e9\u00e9n keer per dag, dat is toch schadelijk? Er was niet veel water in Rusland; eerst waren we bij een meer, maar toen kwamen we op een echte woestenij, allemaal zand. Dus maakten we onze eigen badinrichting. Heel eenvoudig: een schraag, een ton bovenin met een gat in de vloer en een blikje met gaten eronder gespijkerd. Een klep met een koord eraan – en de Russische douche was klaar. Slechts \u00e9\u00e9n keer heb ik hem gevuld met moeraswater en de luitenant, die naakt onder de douche stond, zag eruit alsof hij overgoten was met chocolade. Daar had misschien wat tondel gezeten.\u201d \u201cNou ja, maar verder…\u201d Met deze verzoenende opmerking wil Menzke aangeven dat hij best tevreden is met zijn cavaleriekapitein. Het is alleen vreemd dat hij zo weinig slaap nodig heeft. Hij, Menzke, vindt zo’n manier van leven maar niets. Hij wil graag een paar goede uren slaap na een inspannende nacht op de hoge zit of in het vliegtuig, maar als hij zijn bed lekker uitnodigend heeft opgemaakt, zegt de cavaleriekapitein alleen maar: \u201cMenzke, hou je mond, ik ben helemaal niet moe.\u201d \u201cMaar verder… zoals ik al zei, hebben we veel plezier met de hond, onze vliegende hond, Moritz. We hebben hem nog uit Oostende.<\/p>\n
Toen hij klein was, sliep hij bij de cavaleriekapitein in bed, maar later kon dat niet meer, hij was net een middenkalf. En hij is slim, zeg ik je… Als er buitenlandse heren bij ons op het vliegveld komen, zet hij zijn poten van achteren op hun schouders en neemt hun hoed af. Er valt altijd wel wat te lachen. Er valt altijd wel iets te lachen. Denk in het algemeen niet dat we in het veld leven als een stelletje rouwdouwers, dat is niet zo. De cavaleriekapitein kan verdomd grappig zijn. Er was eens iemand met een verfkwast die de cavaleriekapitein wilde schilderen, maar hij had er geen zin in omdat een beroemde professor hem al had geschilderd. Tja, en – wat zal ik zeggen – de schilder was vreselijk angstig. Als er een beetje geknal was, kroop hij in het muizenhol. Toen hadden de agenten een beetje lol. Ze staken een rotje af voor zijn huisje en riepen: ‘Alarm! Alarm!\u201d en de emmer koud water kwam in zijn nek. Haha… Ik denk dat het de grappige luitenant Wolff was, hij is altijd in voor dat soort grappen.\u201d De anders zo zwijgzame Menzke sprak op deze toon en werd behoorlijk spraakzaam.\u201d<\/p>\n","protected":false},"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","event-type":[224],"source-language":[258],"source-id-tax":[321],"class_list":["post-13388","event","type-event","status-publish","hentry","event-type-relocation-trips-nl","source-language-duits","source-id-tax-die-erinnerungen-der-mutter-des-roten-kampffliegers-kunigunde-freifrau-von-richthofen-im-verlag-ullstein-berlin-1937-nl","entry","no-media"],"yoast_head":"\n