\u201cOp 17 september telegrafeerde Manfred dat hij ’s middags per vliegtuig zou aankomen. We wachtten op de paradeplaats. Om zes uur verscheen het rode vliegtuig, dat nu zijn priv\u00e9bezit is. In de laatste gloed van een zuivere septemberdag gaf het de indruk dat het uit het midden van de zon tevoorschijn was gekomen. Manfred vloog eerst over de stad, waar hij werd opgemerkt en met groot gejuich werd begroet. De voorheen lege landingsplaats werd gevuld met een menigte mensen. Het gebrul van stemmen overstemde de motor. Het vliegtuig landde zo zacht als een vlinder. Ondanks de slagbomen hadden we moeite om bij ons huis te komen. Manfreds wond was dieper dan ik had verwacht. Tot mijn verdriet zag ik dat het haar op zijn hoofd was uitgedund. Het leek alsof hij kaal werd. Misschien is het haar alleen maar uitgevallen en groeit het weer aan. – Als kind had hij zulke prachtige krullen die glinsterden als gesponnen zonlicht. Albrecht, Lothar en Bolko reisden hierheen. Voor het eerst sinds Kerstmis 1915 waren we weer allemaal samen. Ik was gelukkig in de vrede en veiligheid van mijn familie. Tot mijn schrik realiseerde ik me dat Manfreds hoofdwond nog lang niet genezen was. Het bot ligt nog steeds bloot. Dag na dag gaat hij naar een plaatselijk militair ziekenhuis om het verband te laten vervangen. Hij ziet er slecht uit en is prikkelbaar. Tot nu toe leek hij me Jung-Siegfried de onkwetsbare. Zijn soepelheid, de gemakkelijke manier waarop hij zijn luchtgevechten beschreef, hadden me een beetje misleid over het vreselijke gevaar van zijn activiteiten. Maar de ene na de andere briljante jonge vliegende held was gevallen. Ze waren allemaal experts geweest en hadden een onge\u00ebvenaarde moed. Nu had ook het noodlot Manfred getroffen – hij was gewond geraakt. \u201cHoe is dat eigenlijk gebeurd?\u201d vroeg ik hem. \u201cJe hebt me gewoon geraakt,\u201d was het snelle antwoord. Hij wist niet waar het schot vandaan was gekomen. – Maar waarschijnlijk van de grond. We liepen door de tuin en nu wilde ik zeggen wat ik me had voorgenomen: \u201cStop met vliegen, Manfred.\u201d \u201cWie zou er oorlog voeren als we allemaal zo dachten\u2026? Alleen de soldaat in de loopgraven?\u2026Als degenen die geroepen zijn om leiding te geven falen, zal het snel zijn zoals in Rusland.\u201d \u201cMaar de soldaat wordt van tijd tot tijd afgelost, gaat in ruststand, terwijl jij meerdere keren per dag de gevaarlijkste duels uitvecht op 5.000 meter hoogte.\u201d Manfred werd ongeduldig. \u201cZou je het goed vinden als ik me nu in veiligheid bracht en op mijn lauweren ging rusten?\u201d Nee – hier was niets aan te doen; Manfred zou blijven vechten tot – tot – de oorlog voorbij was.\u201d<\/p>\n","protected":false},"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","event-type":[224],"source-language":[258],"source-id-tax":[321],"class_list":["post-13223","event","type-event","status-publish","hentry","event-type-relocation-trips-nl","source-language-duits","source-id-tax-die-erinnerungen-der-mutter-des-roten-kampffliegers-kunigunde-freifrau-von-richthofen-im-verlag-ullstein-berlin-1937-nl","entry","no-media"],"yoast_head":"\n